+Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης : Ας μη πλανώμεθα. Με τον Παπισμόν συνεκράθησαν στοιχεία δαιμονικά.

Πρέπει να μη διατελώμεν εν γνώσει της καθαρότητος της Ορθοδοξίας, δια να νομίζωμεν ότι υπάρχει περίπτωσις ενώσεως ή συνεργασίας. Το λέγομεν με αληθή οδύνην αυτό. Αλλά δεν δυνάμεθα να αποσιωπήσωμεν την πραγματικότητα. Δεν είμεθα υπερβολικοί. Αν αυτός ο Παπισμός, ο εις τόσους βοθύνους εμπεσών, ο τόσον διαστρέψας την θείαν διδασκαλίαν της Εκκλησίας και υπό τόσων ατίμων ηθικών παθών διαστραφείς, μόλις καταδέχεται να αναγνωρίση εις την άσπιλον δογματικώς και ηθικώς—κατά την διδασκαλίαν—Ορθοδοξίαν μας ύπαρξιν ιχνών αληθείας, διατί να μη ενίδωμεν ημείς εις τούτον δαιμονικάς ενεργείας, εν είδος δαιμονοληψίας ή επηρείας υπό πνευμάτων ακαθάρτων;                              

π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς: ἔσφαλαν καί τό ἀντιμετώπισαν ὄχι ὀρθῶς


.. Ἐμεῖς λοιπόν ἰσχυριζόμεθα γιά τούς συγχρόνους γέροντες ὅτι, ναί μέν εἶχαν ἁγία βιοτή, ἄσκησι, προσευχή κλπ., πλήν ὅμως εἰς αὐτό τό σημεῖο τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμού ὀλιγώρησαν καὶ ἔσφαλαν καί τό ἀντιμετώπισαν ὄχι ὀρθῶς, μέ συνέπεια νά γίνουν κακό παράδειγμα στοὺς Ὀρθοδόξους.

Μητρ. Πειραώς Σεραφείμ: . Ὅλες μαζί οἱ αἱρέσεις καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελοῦν τή νέα οἰκουμενιστική Ἐκκλησία.


Ἡ σατανοκίνητη καί δυσώδης παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ υἱοθετεῖ καί νομιμοποιεῖ ὅλες τίς αἱρέ­σεις ὡς «ἐκκλησίες» καί προσβάλλει τήν μοναδικότητα, τήν ἀποκλειστικότητα καί τό δόγμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἀνα­πτύσσεται, πλέον, διδάσκεται καί ἐπιβάλλεται ἀπό Οἰκουμενιστές νέο δόγμα περί Ἐκκλησίας, νέα ἐκκλησιολογία, σύμφωνα μέ τήν ὁποῖα καμμία αἵρεση, οὔτε καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δέν δικαιοῦνται νά διεκδικήσουν ἀποκλειστικά γιά τόν ἑαυτό τους τόν χαρακτήρα τῆς καθολικῆς καί ἀληθινῆς Ἐκκλησίας. Κάθε αἵρεση, ἀκόμη καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι ἕνα κομμάτι, ἕνα μέρος αὐτῆς τῆς νέας «ἐκκλησίας» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί ὄχι ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία. Ὅλες μαζί οἱ αἱρέσεις καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελοῦν τή νέα οἰκουμενιστική Ἐκκλησία.

Σκοπιανό δόλωμα ή αριστερή φαντασίωση;

Τι ήταν η ψευδο- επανάσταση των Βούλγαρων κομιτατζήδων στις 20/7/1903

Από τον
Κωνσταντίνο Χολέβα


Γιατί έγινε τόσος θόρυβος για την προταθείσα ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ιλιντεν»; Οι Σκοπιανοί φαίνεται ότι επιμένουν. Η Βουλγαρία δείχνει ενθουσιασμένη, διότι θεωρεί ότι με αυτό το όνομα υπογραμμίζεται η κοινή ιστορία Βουλγάρων και ψευδομακεδόνων. Η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε από την αρχή να την απορρίψει, αλλά άρχισε να τη συζητεί προτού προσκρούσει στη σαφή αντίθεση της αντιπολιτεύσεως. Δεν αποκλείω να είναι ένας τακτικός ελιγμός του Ζάεφ. Δηλαδή μας πρότεινε κάτι εντόνως ενοχλητικό για να δεχθούμε στη συνέχεια ως «πιο ήπια» την ονομασία «Νέα Μακεδονία».

Δεύτε λαοί, τήν τρισυπόστατον θεότητα προσκυνήσωμεν,


Υιόν εν τώ Πατρί, σύν αγίω Πνεύματι, Πατήρ γάρ αχρόνως εγέννησεν Υιόν, συναϊδιον καί σύνθρονον, καί Πνεύμα άγιον ήν εν τώ Πατρί, σύν Υιώ δοξαζόμενον, μία δύναμις, μία ουσία, μία θεότης, ήν προσκυνούντες πάντες λέγομεν, Άγιος ο Θεός, ο τά πάντα δημιουργήσας δι' Υιού, συνεργία τού Αγίου Πνεύματος, Άγιος ισχυρός, δι' ού τόν Πατέρα εγνώκαμεν, καί τό Πνεύμα τό Άγιον επεδήμησεν εν κόσμω, Άγιος αθάνατος, τό Παράκλητον Πνεύμα, τό εκ Πατρός εκπορευόμενον, καί εν Υιώ αναπαυόμενον, Τριάς αγία, δόξα σοι.

Η ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ -- Ανθολόγιον εκ του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.


Οι μεν άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι υπόσχονται, δεν τελειώνουν βεβαίως τας υποσχέσεις των, διότι ή μετανοούν ή δύναμιν δεν έχουν εις το να εκπληρώσουν την υπόσχεσίν των. Συ δε, Θεάνθρωπε Ιησού Χριστέ, η αληθινή των επαγγελιών επαγγελία και η υπόσχεσις των υποσχέσεων, υπεσχέθης εις τους αγίους Σου Μαθητάς προ της Αναστάσεώς Σου να στείλης εις τούτους το Παράκλητον Πνεύμα. Εις αυτούς έλεγες, «Συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω· εάν γαρ μη απέλθω, ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς». (Ιω. στ: 7). Και πάλιν· «Και εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα». (Ιω. ιδ: 16). Και πάλιν· «Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, ον εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός». (Ιω. ιε:26). Και πάλιν· «Και ιδού εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ’ υμάς» (Λουκ. κδ: 49) ήτοι το Πνεύμα το Άγιον. Καθώς λοιπόν με τον λόγον υπεσχέθης, Κύριε, να στείλης το Πνεύμα Σου το Άγιον, ούτω σήμερον με το έργον ετελείωσας την υπόσχεσίν σου. Και πέμψας το Παράκλητον Πνεύμα, δι’ αυτού έλαμψας εις τον Κόσμον το φως της θεογνωσίας και της πίστεως της Αγίας Τριάδος.

Το δάκρυ για τη Μακεδονία -- του Στέλιου Παπαθεμελή*


H φωτογραφία που επιλέξαμε είναι ομιλούσα (28-4-1992). Απεικονίζει την κοφτερή και καυτή δήλωση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή: «Η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική»! Βγαλμένη εκ του περισσεύματος της καρδίας του πολιτικού ανδρός η δήλωση εκείνη επισφραγίζεται με το δάκρυ το οποίο κατεγράφη ως ιστορικό. Κορύφωση της ατράνταχτης πεποίθησής του ότι ουδείς δικαιούται να εκχωρήσει τα όσια και τα ιερά του Ελληνισμού και μάλιστα «αγγαλλομένω ποδί» στους κατ’επάγγελμα παραχαράκτες της ιστορίας μας. Έχοντας ο πρόεδρος βιώσει παιδιόθεν την επιβουλή γειτόνων που λεηλατούσαν τότε την Μακεδονία, είναι ένα δάκρυ επιβεβαίωσης της ατράνταχτης πίστης του ότι η Μακεδονία δεν εκποιείται, δεν τεμαχίζεται και η ιστορία της είναι άρρηκτα δεμένη, δηλαδή ταυτίζεται συνολικά και απόλυτα με τον αιώνιο Ελληνισμό.  Νωρίτερα στις 13-4-1992 οι πολιτική αρχηγοί υπό την προεδρία του διαμόρφωσαν και διακήρυξαν «urbi et orbi» την εθνική θέση: «ονομασία χωρίς τον όρο Μακεδονία ή παράγωγα».

Pentecost Hymns -- Ύμνοι της Πεντηκοστής


O Συναξαριστής της ημέρας.


Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ. Ελλαδίου ιερομάρτυρος, Θεράποντος και Αλυπίου των μαρτύρων, Ιωάννου ομολογητού του Ρώσου (1730).

Εἶναι ἄγνωστο ἀπὸ ποῦ καταγόταν καὶ πότε ἄθλησε ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἑλλάδιος. Ἀφοῦ διέπερεψε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν εὐσέβεια, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ κατέστη Ἐπίσκοπος. Γιὰ τὴν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ δράση του συνελήφθη, καὶ, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ὑποβλήθηκε σὲ σειρὰ σκληρῶν βασανιστηρίων. Ρίχθηκε στὴν πυρά, ἀλλὰ μὲ τὴν Θεία Δύναμη ἐξῆλθε ἀβλαβής.

Ορθοδοξία και Οικουμενισμός -- του αειμνήστου Ανδρέου Θεοδώρου Καθ. Πανεπιστημίου Αθηνών


Ο Οικουμενισμός υπ’ αμφοτέρας αυτού τας όψεις αποτελεί θλιβεράν εκκοσμίκευσιν του Χριστιανισμού. Ζων και αναστρεφόμενος εις ένα κόσμον, ο οποίος ουσιαστικώς κατέλυσε πάσαν έννοιαν αυθεντίας και αρχής και απώλεσε πάσαν μεταφυσικήν αίσθησιν της μυστηριακής ιερότητος του βίου, περιστέλλων ασφυκτικώς την ανθρωπίνην ύπαρξιν εντός των φυσικών ορίων της παρούσης ζωής, ήρχισεν από τινος χρόνου επικινδύνως να συσχηματίζεται προς το πνεύμα τούτο του αιώνος, αμβλύνων πάσαν έννοιαν θείας και ανθρωπίνης αυθεντίας και αποβάλλων βαθμηδόν την αίσθησιν της μυστηριακής δομής της χριστιανικής υπάρξεως και ζωής. Ο σύγχρονος Οικουμενισμός, οσημέραι εκκοσμικευόμενος, τείνει να υποβαθμίση το απόλυτον και αποκλειστικόν μεγαλείον του Χριστιανισμού, ως της μόνης εξ αποκαλύψεως θείας θρησκείας, ούτω δε να μειώση και την αποκλειστικότητα του λυτρωτικού χαρακτήρος αυτού.